- Η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για την νέα έξαρση της κρίσης στην Μέση Ανατολή, αντανακλά τις πάγιες και διαχρονικές θέσεις της Αθήνας στο Παλαιστινιακό;
-Όχι, αλλά δεν ξέρω και ποια είναι η πάγια θέση των ελληνικών κυβερνήσεων, τελικά. Θέλω να πω, ότι σιγά – σιγά οι ελληνικές κυβερνήσεις απομακρύνονται, ήδη από το 2009 θα έλεγα, όχι απλά από την φιλοπαλαιστινιακή θέση, αν θέλετε, αλλά ακόμη και από την θέση για λύση μέσω της δημιουργίας δύο κρατών, σε μια όλο και πιο φιλοϊσραηλινή τοποθέτηση, που νομίζω ότι κορυφώνεται με την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.
Πραγματικά είναι μια φιλοϊσραηλινή ανακοίνωση, γιατί δεν ξεκαθαρίζει ποιος χτυπάει αμάχους, τι είναι αυτός που τους χτυπάει, δεν βάζει τα ζητήματα των εποικισμών, των τεμένων. Θα έλεγα ότι είναι μια ανακοίνωση που την εξέδωσε... το Σουρινάμ, μια χώρα που δεν έχει καμία σχέση με την Μέση Ανατολή ή την Ανατολική Μεσόγειο.
-Συνεπώς, δεν είναι τυχαία η παντελής απουσία της λέξης «Παλαιστίνη» ή «Παλαιστίνιος», από την ανακοίνωση;
-Όχι, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αλλά είναι ατυχές. Διότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ελλάδας είναι η κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία. Μια κατοχή, μάλιστα, που συνοδεύεται από εποικισμούς και από παράνομες ενέργειες, τους τελευταίους μήνες, που μπορεί να ακολουθηθούν από εποικισμό, στα Βαρώσια. Είναι μια όξυνση των εκφάνσεων της τουρκικής κατοχής και του εποικισμού. Άρα λοιπόν, μια ελληνική στρατηγική που έχει στο στόχαστρό της κατοχές και εποικισμούς και η οποία θεωρεί – καλώς – ότι ένα από τα βασικά της όπλα είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δίκαιο, δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στο τι γίνεται στο διπλανό της σπίτι. Δεν μπορεί να «τραγουδάει» καθώς τα σπίτια των άλλων καίγονται, γιατί θα έρθει η στιγμή που η Τουρκία μπορεί να εποικίσει τα Βαρώσια. Και τότε θα είναι εξαιρετικά δύσκολα να πείσουμε κάποιους, ότι τώρα θέλουμε να συζητήσουμε για παράνομους εποικισμούς, όταν στους διπλανούς παράνομους εποικισμούς εμείς δεν είπαμε κουβέντα.
Το δεύτερο στοιχείο είναι το εξής: Η πολιτική και η στάση των αραβικών κρατών μεταξύ τους μπορεί να αλλάξουν σε σχέση με τους Παλαιστίνιους, η στάση όμως της Ελλάδας απέναντι στο παλαιστινιακό ζήτημα δεν θα ξεχαστεί και όπου τους συμφέρει θα την αναδεικνύουν στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Να θυμίσω, ότι η Σαουδική Αραβία, π.χ, που τώρα είμαστε στενοί σύμμαχοι - ο αρχηγός του ΓΕΕΘΑ μάλιστα είπε ότι έχουμε και «κοινές αξίες» - ήταν η χώρα που πριν λίγα χρόνια υποστήριζε όλα τα ψηφίσματα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου και για τα ζητήματα της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης και για την κατεχόμενη Κύπρο. Μην έχουμε αυταπάτες ότι αυτό δεν θα επανέλθει. Και όταν επανέλθει κι εμείς θα αρχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε και δικαίως, τότε θα έρθει στην επιφάνεια η ελληνική στάση έναντι των Παλαιστινίων. Θα έλεγα λοιπόν ότι δεν κερδίζουμε τίποτα, αλλά χάνουμε με αυτήν την τακτική, την οποία βλέπω δυστυχώς να επανέρχεται από διάφορες κυβερνήσεις κυρίως από το 2009 και μετά. Μέχρι τότε οι ελληνικές κυβερνήσεις υπογράμμιζαν την ανάγκη δύο κρατών, την ανάγκη δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους, τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και βεβαίως το δικαίωμα του Ισραήλ να ζει με ασφάλεια στα σύνορά του. Τα διεθνώς αναγνωρισμένα, όμως, σύνορα.
-Πού οφείλεται αυτή η αλλαγή;
-Η Ελλάδα, μετά την αποτυχία της λογικής ότι θα μπορέσουμε να τα βρούμε με την Τουρκία μέσα από τον ευρωπαϊκό δίαυλο, δηλαδή τη διαδικασία της υποψηφιότητας της Τουρκίας να γίνει μέλος της ΕΕ, βρέθηκε χωρίς στρατηγική. Και θεώρησε ότι είναι μια καλή κίνηση να κάνει συμμαχίες με το Ισραήλ, θεωρώντας ότι το Ισραήλ θα φέρει κοντά και τις ΗΠΑ. Και ότι όλες αυτές οι πανίσχυρες δυνάμεις θα τιθασεύσουν την τουρκική επιθετικότητα και η Τουρκία θα κάνει πίσω. Από πουθενά δεν προκύπτει αυτό όμως.
-Αναφέρεστε στην Τριμερή Ελλάδας – Κύπρου - Ισραήλ;
-Αυτή η συνεργασία, όπως καταλαβαίνω, είχε στόχο την αποτροπή της τουρκικής προκλητικότητας, όσον αφορά την Κύπρο και την Ελλάδα. Εγώ δεν είδα κάτι τέτοιο. Εγώ είδα έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας από όταν δημιουργήθηκε η τριμερής. Εκεί που η Τουρκία δεν έστελνε πολεμικά και ερευνητικά πλοία στην ΑΟΖ και την αιγιαλίτιδα ζώνη της Κύπρου, τώρα το κάνει. Εκεί που η Τουρκία δεν ασχολούνταν με το τι συνέβαινε στην Ανατολική Μεσόγειο, τώρα το κάνει. Άρα λοιπόν, όχι μόνο δεν μας βοήθησε στην αποτροπή της τουρκικής προκλητικότητας και επιθετικότητας, αλλά τουναντίον έχουμε έξαρση. Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν ποια είναι η μεγάλη διαφορά που έκανε αυτή η τριμερής ή τετραμερής. Δηλαδή αν δεν τις είχαμε, θα είχαν φτάσει στην Εύβοια οι Τούρκοι;
-Εννοείτε την Αίγυπτο όταν μιλάτε για τετραμερή.
-Η Αίγυπτος είναι μια χώρα που εμπλέκεται άμεσα στο παλαιστινιακό λόγω της Γάζας. Και γενικότερα είναι μια χώρα που θεωρεί τον εαυτό της ηγέτιδα δύναμη του αραβικού κόσμου, ακόμη κι όταν δεν είναι. Αλλά, επαναλαμβάνω, οι αραβικές χώρες έχουν τις δικές τους στρατηγικές. Εμείς πρέπει να κρατήσουμε μια θέση αρχών απέναντι στο παλαιστινιακό ζήτημα, ακριβώς γιατί επιθυμούμε να κρατήσουν θέση αρχών απέναντί μας. Αν δεν έχουμε θέση αρχών, τότε και οι άλλοι θα μας πουν, «αφού δεν τηρείτε θέσεις αρχών στα διεθνή ζητήματα, ας λύσουμε το Κυπριακό, όχι στη βάση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, αλλά στη βάση του πάρε – δώσε, δύο συνομόσπονδα κράτη» και τέλος. Είναι πολύ ολισθηρό μονοπάτι αν το ακολουθήσουμε.
-Ας έρθουμε στις αφορμές της αναζωπύρωσης της ισραηλινής βίας στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Τι ακριβώς συμβαίνει;
-Το ένα στοιχείο είναι ότι υπάρχει μια νέα γενιά Παλαιστινίων, οι οποίοι δεν έχουν ζήσει παλαιότερες περιόδους του παλαιστινιακού κινήματος, έχουν ζήσει αυτή την κατοχή από το 2000 μέχρι σήμερα και άρα έχουν διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά βιώματα. Αυτή η γενιά εξεγείρεται γιατί είναι ένα ελατήριο που το πιέζεις συνεχώς και κάποια στιγμή θα εξεγερθεί.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι, πιθανότατα, εξτρεμιστικά στοιχεία της ισραηλινής θρησκευτικής δεξιάς, θεώρησαν ότι αυτή είναι μια καλή περίοδος στην πολιτική ζωή του Ισραήλ, για να επιβάλλουν τις απόψεις και σε ό,τι αφορά την Ανατολική Ιερουσαλήμ και όσον αφορά τα προσκυνήματα κλπ. Αυτό οδήγησε στην έκρηξη που είδαμε.
Από την άλλη μεριά η Χαμάς μην ξεχνάμε ότι έχει κι αυτή νέους ανθρώπους, που ζουν σε μια κατάσταση απόλυτης ανέχειας, άρα λοιπόν και εκεί η κλιμάκωση με τους πυραύλους κλπ είναι φυσικό επακόλουθο. Είναι δηλαδή μια γενιά 20 – 30 χρόνων, που δεν έχει τις πολιτικές εμπειρίες των παλαιότερων, ζει στην απελπισία και το τέλμα και κάποια στιγμή θα εξεγερθεί. Μάλιστα εγώ περίμενα να το κάνει την περίοδο της Αραβικής Άνοιξης, αλλά αυτό γίνεται τώρα. Πιθανόν κάποια στιγμή να σταματήσει, αλλά θα έχουμε κύματα. Δεν θα σταματήσει τελείως.
-Βλέπετε αλλαγή στην στάση των ΗΠΑ έναντι του Παλαιστινιακού;
Η ανακοίνωση των ΗΠΑ δεν ήταν ίδια με παλιά. Βάζει πολλά ζητήματα μέσα, όπως το δικαίωμα των Παλαιστινίων να ζουν με ασφάλεια. Για τα αμερικανικά δεδομένα δεν είναι η φιλοϊσραηλινική ανακοίνωση που θα περίμενε το Ισραήλ.
-Ωστόσο οι ΗΠΑ μπλόκαραν ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
-Αυτό είναι άλλο πράγμα. Έχει ορισμένα όρια η αμερικανική πολιτική ως προς το Ισραήλ. Ακόμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου