Στην παρούσα ανάρτηση κάνουμε μια σταχυολόγηση άρθρων και απόψεων μετά τις πρωτοφανείς συγκεντρώσεις σε πάνω από 300 μεγάλες και μικρές πόλεις της Ελλάδας και του κόσμου με αφορμή την επέτειο των δύο χρόνων από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Πολυμέρης Βόγλης (Ιστορικός, καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλίας)
Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και σε δεκάδες πόλεις σε όλο τον κόσμο κατέκλυσαν δρόμους και πλατείες. Αυτό που έγινε σήμερα είναι κυριολεκτικά ανεπανάληπτο: η μεγαλύτερη διαδήλωση στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση.
Ο κόσμος κατέβηκε στις συγκεντρώσεις για δείξει ότι δεν ξέχασε το έγκλημα των Τεμπών, για να συμπαρασταθεί στους συγγενείς των 57 θυμάτων που 2 χρόνια τώρα αγωνίζονται για να αποκαλυφθεί η αλήθεια (ας συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της φράσης), για να διαμαρτυρηθεί για τη συγκάλυψη. Αλλά και για έναν λόγο ακόμα: ο κόσμος ασφυκτιά με τη ζωή που ζει και η διαδήλωση ήταν το «οξυγόνο» που είχε ανάγκη.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατόρθωσε κάτι που καμιά άλλη κυβέρνηση δεν είχε πετύχει μέχρι σήμερα. Όχι μόνο συσπείρωσε το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας εναντίον της αλλά και με τη στάση της έβγαλε στο δρόμο περισσότερους πολίτες από οποτεδήποτε άλλοτε. Δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος είναι εξοργισμένος όχι μόνο με τη συγκάλυψη αλλά και με το ότι η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή συστηματικά αρνείται να αναλάβει την οποιαδήποτε ευθύνη και, το χειρότερο, υποτιμά τη νοημοσύνη του κόσμου. Η κυβέρνηση είναι τόσο απομονωμένη, που ούτε ένας ανασχηματισμός δεν την σώζει. Και βέβαια οι πρόθυμοι σύμμαχοί της, όλοι όσοι επί μέρες κινδυνολογούσαν και διακινούσαν σενάρια για "σχέδια" εκτροπής, πολιτικής ανωμαλίας και άλλα, σήμερα γελοιοποιήθηκαν.
Πολλοί λένε ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Ναι, αλλά όχι μόνο. Ζούμε τις σπάνιες εκείνες στιγμές που οι άνθρωποι δημιουργούν την ιστορία. Και αυτό έκαναν σήμερα οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες: δημιούργησαν ένα ιστορικό γεγονός που όμοιό του δεν έχουμε ξαναζήσει.
(Πηγή fb Polymeris Voglis)
(Θεσσαλονίκη)
Αντώνης Λιάκος ( ιστορικός, ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ)
Η σημερινή μέρα είναι μια ιστορική μέρα
Δεν έχω δει στη ζωή μου παρόμοια συγκέντρωση στην Αθήνα, ούτε στη Θεσσαλονίκη. Ούτε τόσο πολλές και τόσο μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα και όπου γης ελληνισμός. Προφανώς το πένθος και η συγκίνηση. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ούτε εξηγούνται αυτά με θεωρίες συνωμοσίας.
Παρατηρούσα τον κόσμο που ανέβαινε στη Σταδίου και ερχόταν από τις δυτικές συνοικίες, τις πιο φτωχές και υποβαθμισμένες της Αθήνας. Ανέβαινε ένα ποτάμι, φάτσες σκληρές που δεν βλέπεις συχνά, κόσμος ερχόταν ίσως για πρώτη φορά σε μια συγκέντρωση, ενδεχομένως να είχε μήνες ή χρόνια να περπατήσει στο κέντρο της Αθήνας.
Πάνδημη, κυριολεκτικά, συγκέντρωση. Τι ήταν αυτό που κινητοποίησε τόσους ανθρώπους; Ποια χορδή έθιξε η υπόθεση Τέμπη στον καθένα και στην καθεμία ξεχωριστά, και συνολικά, τι ήταν αυτό που πήρε πανεθνική, πάλι κυριολεκτικά, διάσταση;
Πρέπει να το καταλάβουμε. Το πόρισμα της Επιτροπής Δυστυχημάτων που βγήκε χτες ήταν ένα ισχυρό χαστούκι στην κυβέρνηση. Εγκατάλειψη του σιδηροδρομικού δικτύου που υπερβαίνει τα όρια της εγκληματικής αμέλειας. Πληρώνουμε τη μνημονιακή πολιτική που είδε το φάρμακο να περικόψει τις κοινωνικές δαπάνες και να αποψιλώσει από προσωπικό τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Πληρώνουμε το μοντέλο ανάπτυξης που στράφηκε σε αυτοκινητόδρομους με διόδια, στις αεροπορικές εταιρίες και στην κατανάλωση καυσίμων. Πληρώνουμε την ανοργανωσιά, τον αρπακολισμό και την πολιτική των κολλητών της τωρινής κυβέρνησης που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πληρώνουμε την αποτυχία του εκσυγχρονισμού. Μεγάλα λόγια για πολυδύναμο εκσυγχρονισμό και μεταρρυθμίσεις, αλλά οι μόνες που εφαρμόζονται είναι αυτές που ευνοούν τις τράπεζες και περιορίζουν τα εργασιακά δικαιώματα.
Και το Πόρισμα της Επιτροπής Δυστυχημάτων δεν αναφέρεται στο καρναβάλι που στήθηκε, από την πρώτη στιγμή, για την απόσειση των ευθυνών και για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Δυο χρόνια και δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε. Και κάτι ακόμη. Δυο χρόνια και η κατάσταση στα τραίνα παραμένει εξίσου επισφαλής και επικίνδυνη. Δεν υπάρχει σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ελλάδα. Ο,τι λειτουργεί είναι μικρότερο από αυτό που λειτουργούσε πριν από ένα αιώνα. Μια παλιατζούρα.
Όλα αυτά, η αίσθηση των συγκαλύψεων από τη μια υπόθεση στην άλλη (Υποκλοπές, Τέμπη, Σκάνδαλα τύπου Νοβάρτις, Σήμενς κλπ), η αίσθηση ατιμωρησίας που έχουν οι ελίτ, το ανικανοποίητο αίσθημα και αίτημα δικαιοσύνης, η αίσθηση του κόσμου να διακηρύξει και να υποστηρίξει την αξιοπρέπειά του, αυτά τον έβγαλαν στις πλατείες.
Αλλά και συνολικά. Αυτή είναι μια μέρα ιστορική, και τίποτε δεν μπορεί να είναι αύριο ίδιο με το χτες. Μια μέρα ιστορική, στην οποία το ίδιο το έθνος -να ας μιλήσουμε με τον όρο αυτό- στέκεται για να ξανασκεφτεί την πορεία του. Μισόν αιώνα μετά το Πολυτεχνείο και την Μεταπολίτευση, είναι αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει;
( Πάτρα, Πλ.Γεωργίου Α')
Μελέτης Μελετόπουλος (Πολιτικός επιστήμονας, διδάκτωρ φιλοσοφίας)
Το
συλλαλητήριο ήταν μακράν το μεγαλύτερο της Μεταπολίτευσης. Η
αποδοκιμασία της κυβέρνησης είναι πρωτοφανής, μαζική και πάνδημη. Αν
έχει ίχνος δημοκρατικής ευαισθησίας, η κυβέρνηση απόψε θα παραιτηθεί και
θα προκηρύξει εκλογές.
(Πηγή fb Μελέτης Μελετόπουλος)
Γιώργος Μαργαρίτης (Ιστορικός, ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ)
Αντιθέσεις
Από την μια πλευρά η μεγαλύτερη λαϊκή συγκέντρωση που έχει γίνει ποτέ στην Αθήνα.
Από την άλλη το "επιτελικό κράτος" των μικρών Γκαίμπελς (του γένους Χρυσοχοίδη) με τα γνωστά χιλιοπαιγμένα σκηνοθετικά του.
Πενήντα εξήντα ασφαλίτες -μεταμφιεσμένοι για την περίσταση σε αναρχικούς- άρχισαν να επιτίθενται με χορευτικό στυλ στα ΜΑΤ μπροστά στη Βουλή.
Τα δε ΜΑΤ βρήκαν το πρόσχημα να πνίξουν τους διαδηλωτές που αποχωρούσαν στα χημικά και στις κρότου-λάμψης.
Αυτή είναι η κυβέρνηση της συγκάλυψης, αυτή είναι η κυβέρνηση της μαφίας, αυτή είναι η κυβέρνηση της εξαπάτησης, αυτή είναι η κυβέρνηση της αστικής τάξης.
(Πηγή fb Γιώργος Μαργαρίτης)
( Αθήνα, λήψη από drone)
Ξενοφών Κοντιάδης (Συνταγματολόγος, καθηγητής δημοσίου δικαίου Πάντειο Πανεπιστήμιο)
Αυτή
την παλλαϊκή απαίτηση για αλήθεια και δικαιοσύνη δεν την οφείλουμε σε
αρχηγούς, κόμματα, οργανώσεις, διανοούμενους, αλλά στους γονείς, τα
παιδιά και τα αδέρφια εκείνων που χάθηκαν βίαια στα Τέμπη πριν από δύο
χρόνια. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από την καρδιά μας σε αυτούς τους ανθρώπους
για τον επίμονο αγώνα τους, που αφορά τη ζωή, την ασφάλεια και την
αξιοπρέπεια όλων μας.(...)
Ανενόχλητοι
επί 10' οι κουκουλοφόροι, λίγα μέτρα από την κύρια όψη της Βουλής,
μπροστά στα μάτια αστυνομίας, ελικοπτέρων και ΜΑΤ, μετέφεραν μολότοφ,
πέτρες κλπ εξοπλισμό διαλύοντας μία μεγαλειώδη συγκέντρωση. Δεν
πιστεύουμε βέβαια ότι στενοχωρήθηκε η κυβέρνηση από την άδοξη αυτή
κατάληξη. Χωρίς να θέλω να αναφερθώ σε προβοκάτσιες, επισημαίνω ότι αφού
δεν μπόρεσαν να διασφαλίσουν στοιχειώδη προστασία ηλικιωμένων, παιδιών
και απλών ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί, κάποιοι οφείλουν να αναλάβουν έστω την πολιτική ευθύνη.(...)
Η στρατηγική της κυβέρνησης μετά την παλλαϊκή αποδοκιμασία της για τα Τέμπη, αφού απέτυχαν οι προσβλητικές κραυγές των πραιτωριανών υπουργών κατά των συγγενών των θυμάτων, δεν είναι η αυτοκριτική, η απελευθέρωση της δικαιοσύνης από παρεμβάσεις και η ποινική δίωξη των πολιτικών που φέρουν ευθύνες για το δυστύχημα και την επιχείρηση συγκάλυψης, αλλά η εξαγγελία μίας οικονομικής πολιτικής που υποτίθεται ότι ενισχύει ιδίως τις μεσαίες τάξεις, όπως ευνοϊκή ρύθμιση των αγροτικών χρεών, πάγωμα της "προσωπικής διαφοράς" για σαράντα χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι πλέον θα λαμβάνουν μισθολογικές αυξήσεις, διεύρυνση των κριτηρίων του εξωδικαστικού μηχανισμού που διευκολύνει χιλιάδες οφειλέτες υψηλότερου εισοδήματος, αύξηση του κατώτατου μισθού.
Το ερώτημα είναι αν η ελληνική κοινωνία θα αντιδράσει όπως οι ιθαγενείς όταν οι κονκισταδόρες τους χάριζαν μπιχλιμπίδια και καθρεφτάκια, πριν αντιληφθούν τι τους περιμένει, ή θα απαιτήσει αλήθεια, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.
(Πηγή fb Xenofon Contiades )
(Καλαμάτα)
Γιώργος Σιακαντάρης ( διδάκτωρ κοινωνιολογίας, συγγραφέας, δοκιμιογράφος, βιβλιοκριτικός και αρθρογράφος )
Νόμιζα
πως δεν θα υπήρχε μεγαλύτερη συγκέντρωση από την προηγούμενη του
Ιανουαρίου. Αυτή εδώ την ξεπερνά δύο και τρεις φορές. Ένα μόνο πράγμα
σκέφτομαι. Αν προσπαθήσεις εδώ να μιλήσεις για κόμματα, θα
αντιμετωπίσεις κύμα ψύχους και άρνησης. Ακομη χειροτερο αν μιλησεις για
σοσιαλδημοκρατιες και αριστερες. Όλα τα σημερινά κόμματα έχουν χάσει το
τραίνο, φοβάμαι όμως μη το έχουν χάσει γενικά τα κόμματα ως φορείς του
δημοκρατικού ιδεώδους
(Πηγή fb Γιώργος Σιακαντάρης)
Σταύρος Λυγερός (δημοσιογράφος)
Όπως αναμενόταν, τα συλλαλητήρια για τα
Τέμπη σ’ όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, ξεπέρασαν κατά πολύ τα
προηγούμενα και μπορεί χωρίς καμία υπερβολή να χαρακτηριστούν πρωτοφανή
στα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Οι ποικίλες προσπάθειες του άτυπου
κυβερνητικού μηχανισμού να τρομοκρατήσουν τους πολίτες για να τους
αποτρέψουν να συμμετάσχουν έπεσαν στο κενό.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Όπως συνήθως, η Αστυνομία εκτίμησε το πλήθος που πλημμύρισε το κέντρο της Αθήνας σε ένα κλάσμα του πραγματικού αριθμού. Ήμουνα στη Βασιλίσσης Σοφίας στο ύψος της Λέσχης Αξιωματικών και για πολύ χρόνο έβλεπα ένα ειρηνικό ποτάμι να κατευθύνεται προς το Σύνταγμα, αποφασισμένο να καταθέσει τη διαμαρτυρία του. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπεις νέους γονείς ακόμα και με μωρά σε καροτσάκια, να βλέπεις ηλικιωμένους και κάθε ηλικία, αλλά και πολίτες σχεδόν κάθε κοινωνικής τάξης.
Ποιος ήταν άραγε ο λόγος που τόσοι πολλοί Έλληνες από όλο σχεδόν το ιδεολογικό-πολιτικό φάσμα ένοιωσαν την ανάγκη να κατέβουν στους δρόμους της πατρίδας, αλλά και πόλεων του εξωτερικού, για να διαδηλώσουν την απαίτησή τους για δικαιοσύνη. Ο κύριος λόγος δεν ήταν αυτή καθ’ αυτή η τραγωδία. Προφανώς, για τη σύγκρουση υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν και οι υπεύθυνοι να τιμωρηθούν. Δυστυχήματα, ωστόσο, συμβαίνουν παντού στον κόσμο, χωρίς να προκαλούν τόσο οξεία κοινωνική αντίδραση.
Η ειδοποιός διαφορά με τα Τέμπη δεν είναι μόνο η συνειδητοποίηση από την κοινωνία ότι τα τρένα δεν είναι καθόλου ασφαλή, όπως νόμιζε. Είναι κυρίως –η διακριτή από αυτή καθ’ αυτή τη σύγκρουση– επιχείρηση συγκάλυψης που άρχισε αμέσως μετά, με την καθοδήγηση του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Τριαντόπουλου, ο οποίος έχει ξεκάθαρα δηλώσει ότι μετέβη στα Τέμπη με εντολή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και όπως γνωρίζουμε, ενώ ήταν παντελώς αναρμόδιος να παρέμβει στη διαδικασία που ακολουθείται σε μία τέτοια περίπτωση δυστυχήματος, έγινε αυτός που παρανόμως διέταζε όλες τις εμπλεκόμενες κρατικές υπηρεσίες να πράξουν αντιθέτως με όσα προβλέπουν τα σχετικά πρωτόκολλα.
Τέμπη: Επιχείρηση συγκάλυψης
Οφείλω να ομολογήσω πως ο τρόπος που ξεδιπλώθηκε η επιχείρηση συγκάλυψης εντυπωσιάζει. Εάν το ελληνικό κράτος δρούσε με τη μισή ταχύτητα, συστηματικότητα κι αποτελεσματικότητα από αυτή που επέδειξε στην επιχείρηση συγκάλυψης, η Ελλάδα θα ήταν στην κορυφή, πάνω από τη Γερμανία και την Ιαπωνία! Οι εγκέφαλοι της συγκάλυψης έκαναν τα πάντα για να εξαφανίσουν τα στοιχεία και φρόντισαν να σερβίρουν σενάρια που κυριάρχησαν στο αφήγημα των συστημικών Μίντια, παρότι δεν αντέχουν στην επιστημονική εξέταση (έλαια σιλικόνης κλπ). Στην επιχείρηση συγκάλυψης στρατεύθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός με όσα –ως μη όφειλε– είχε σπεύσει να δηλώσει, υποκαθιστώντας τους πραγματογνώμονες.
( Πηγή https://slpress.gr/politiki/meta-tin-ivri-tis-sigkalipsis-i-nemesis-tis-politikis-apaxiosis/ )
Στάθης Καλύβας ( Πολιτικός επιστήμων , καθηγητής πανεπιστημίου Οξφόρδης)
Λίγες βεβαιότητες, πολλές αβεβαιότητες
Είμαι βέβαιος πως ο κόσμος που συμμετείχε στις σημερινές συγκεντρώσεις το έκανε στην πλειοψηφία του με καλές προθέσεις: επιθυμεί καλά και κυρίως ασφαλή δημόσια αγαθά, δυσανασχετεί με την αργοπορία και την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης και θεωρεί πως το πολιτικό προσωπικό, και ιδίως η κυβέρνηση, δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτές τις επιθυμίες. Επίσης πιστεύει πως η δημόσια και η συλλογική προβολή των αιτημάτων αυτών μπορεί να αποβεί ουσιαστική.
Εδώ τελειώνουν οι βεβαιότητες μου και αρχίζουν οι αβεβαιότητες. Μοιράζομαι, όπως κάθε πολίτης, τις ίδιες ανησυχίες για την λειτουργία του κράτους στην Ελλάδα αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το που ακριβώς μας οδηγεί η κινητοποίηση αυτή.
Δεν είμαι σίγουρος για το πως και το γιατί μιας κινητοποίησης σε μια ατμόσφαιρα που έλαβε σχεδόν θρησκευτικές διαστάσεις. Το δυστύχημα των Τεμπών έχει ορισμένα εμβληματικά χαρακτηριστικά, με πρώτο την ηλικία της πλειοψηφίας των θυμάτων, αλλά δεν είναι το πιο τραγικό που έχει συμβεί. Είκοσι και κάτι χρόνια πριν, το δυστύχημα του 2003 στην ίδια περιοχή, οδήγησε στον θάνατο 21 μαθητών αλλά δεν προκάλεσε ούτε κατά διάνοια παρόμοιες εκδηλώσεις. Με προβληματίζει πως η κινητοποίηση ξεσπά τώρα, όχι ένα ή δύο χρόνια πριν. Με ανησυχεί επίσης το γεγονός πως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν μηχανισμοί κινητοποίησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων που έχουν συσχετιστεί με μεθόδους «υβριδικού πολέμου».
Με τρομάζει ο απόλυτος, συχνά μεσσιανικός, αλλά και εντελώς αφηρημένος ως προς την θεραπεία των προβλημάτων, λόγος, η ροπή στη συνομωσιολογία, η πίεση για ομοφωνία και ο φανατισμός. Με ανησυχεί η τοξική στοχοποίηση της κριτικής. Φοβάμαι μήπως όλα αυτά οδηγήσουν στην υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών που παρά τις δυσλειτουργίες τους είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε.
Είμαι πάντα καχύποπτος απέναντι στην κινητοποίηση του συναισθήματος όχι μόνο γιατί την θεωρώ ρηχή, αλλά επειδή η ιστορία μας προσφέρει μπόλικα παραδείγματα για το πόσο εύκολα χειραγωγείται και πως μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς.
Δεν γνωρίζω τι θα προκύψει από τις σημερινές κινητοποιήσεις αλλά φοβάμαι πως είναι πιθανό να μην οδηγήσουν στην βελτίωση των δημόσιων αγαθών—κάπως όπως οι κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων» το 2011 χειροτέρεψαν αντί να βελτιώσουν τα πράγματα. Αν η χώρα μπει σε μια περίοδο χάους, αν οδηγηθούμε σε καταστάσεις εκτροπής και πολιτικής ανωμαλίας, αν καταλήξουμε σε λανθασμένες επιλογές, το κόστος θα είναι τεράστιο για έναν απλό λόγο: έχουμε περάσει σε μια περίοδο όπου η διεθνής συγκυρία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και όπου κινδυνεύουμε να πληρώσουμε το κάθε μας στραβοπάτημα πολύ ακριβά.
(Πηγή fb Stathis Kalyvas 28/2/25)
Στρατής Μπουρνάζος (Ιστορικός)
Μόνο αν ήσουν εκεί... ή μέσα σε λίγες ώρες ζήσαμε πολλές ζωές
Το να μετέχεις ή να είσαι αυτόπτης δεν είναι προϋπόθεση για να σχολιάσεις ή να αναλύσεις. Προφανώς. Όποιος όμως σήμερα δεν ήταν παρών δύσκολα μπορεί να συναισθανθεί τι έγινε. Γιατί ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο και διαφορετικό.
Μπορούσες να το νιώσεις ακόμα κι αν δεν ήσουν στο επίκεντρο, ίσως ακόμα καλύτερα, αν ήσουν κάπου γύρω γύρω, στην Πατησίων, στο Χίλτον, στην Αλεξάνδρας κι έβλεπες πολλές ώρες αυτή τη θάλασσα, με τα πυκνά της κύματα να περνάνε και να περνάνε και να μην τελειώνουν. Δεν ήταν μόνο το τεράστιο πλήθος, που απλωνόταν και κατέκλυζε τα πάντα. Έβλεπες και ένοιωθες ένα σωρό άλλα: τα βλέμματα, τις κουβέντες, τα αυτοσχέδια πλακάτ, τη θέρμη, την έξαψη και την ηρεμία μαζί, ακόμα και τα μικρά τυχαία περιστατικά, τη φροντίδα για έναν που λιποθύμησε λ.χ. Μικρές ψηφίδες ενός συγκλονιστικού γεγονότος. Ψηφίδες ανόμοιες και ακανόνιστες, που δεν αθροίζονται η μια δίπλα στην άλλη, αλλά δημιουργούν κάτι καινούργιο. Κάτι μεγαλειώδες.
(Οι εικόνες και οι αφηγήσεις εδώ μέσα, αυτά που γράφουν εκατοντάδες φίλες και φίλοι συμπληρώνουν την εικόνα. Και δεν ήταν μόνο η Αθήνα, ήταν όλη, μα όλη η Ελλάδα, απ' άκρου εις άκρον)
Μια τέτοια μεγαλειώδης στιγμή όπως η σημερινή δεν είναι μόνο μια στιγμή. Και για τα πριν και για τα μετά: κουβαλάει πολλά μέσα της, και φέρνει άλλα, κι έτσι διαρκεί πολύ. Ένα τέτοιο ολοπαγές γεγονός είναι και μια στιγμή δημιουργίας. Μια τέτοια μέρα φέρνει όσα μπορεί να μην έγιναν μέσα σε χρόνια ολόκληρα.
Δεν προχωρώ παραπέρα. Ζήσαμε μέσα λίγη ώρα πολλές ζωές σήμερα, ένιωσα πάρα πολλά, οι εικόνες και τα συναισθήματα κατακλύζουν καταιγιστικά το μυαλό και την ψυχή μου – και σταματάω εδώ, προς το παρόν.
(Πηγή fb Stratis Bournazos 28/2/25 )
Δημήτρης Χριστόπουλος ( καθηγητής Πολιτειολογίας στο
Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου
και Κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών από το 2021)
