Απόσπασμα από άρθρο του Δ. Ν. Μαρωνίτη :
Είναι υποθέτω γνωστή η πλατωνική γενεαλογία του δαιμονικού Ερωτα μέσω της Διοτίμας, στο διάσημο (συχνά παρεξηγημένο) Συμπόσιο, από τη μητρική Πενία και τον πατρικό Πόρο. Η ερωτική σμίξη του αντιφατικού ζεύγους περιγράφεται μάλλον σκαμπρόζικα: η Πενία εκμεταλλεύεται την υπερβολική κατανάλωση νέκταρος από τον Πόρο και στον μεθυσμένο του ύπνο τον παρασύρει σε παραγωγική συνουσία, καρπός της οποίας είναι ο Ερως. Τούτο σημαίνει καταγωγική ταλάντωση του Ερωτα μεταξύ μητρικής στέρησης (που τον καθιστά, παρά τα νομιζόμενα, σκληρόν, ανυπόδητον, άοικον, χαμερπή και άστρωτον) και πατρικής ευπορίας (που του εξασφαλίζει, εκτός των άλλων, τον τίτλο του δεινού γόη, του φαρμακέα και του σοφιστή).
Αυτή πάντως η αναπόφευκτη, συχνά εκβιαστική σύζευξη πενίας και πόρου προκύπτει συχνά πυκνά στα ερωτικά ποιήματα του Πατρίκιου: η στέρηση παροξύνεται στα χρόνια της απάνθρωπης εξορίας στη Μακρόνησο και στον Αη-Στράτη αλλά και της αυτοεξορίας στο Παρίσι· η ερωτική ευπορία προσφέρεται συχνότερα ως αντίδωρο φαντασίας, σπανιότερα ως απρόσμενη δωρεά.
Δύο παραδείγματα.
Το πρώτο χρονολογημένο και εντοπισμένο (Αη-Στράτης, 1953):
Στο τεντωμένο τύμπανο τ' ουρανού / το ποδοβολητό του χρόνου δεν σταμάτησε. / Ενα φεγγάρι κάτασπρο πάει να δύσει. / Και τα κορμιά μας / μένουν στο σύνορο που όλο αλλάζει / ανάμεσα σ' εκείνο που έφυγε / κι εκείνο που έρχεται.
Το δεύτερο από την ενδιάμεση εποχή της αυτοεξορίας (Παρίσι, 1960):
Δυο μάτια ανατέλλοντας, διπλή σελήνη, / φωτίζοντας τη ζωή μου ασπρόμαυρα / πίσω από τις πτυχές των πεθαμένων ημερών. / Δυο μάτια που όσο απομακρύνονται / τόσο και περισσότερο με ορίζουν.
Σ' αυτή τη συνθήκη πενίας και πόρου θα πρέπει να ενταχθεί και το ανεπανάληπτο δίστιχο, με το οποίο κλείνω τούτο το αφιέρωμα στη Ρένα:
Αργησα να μαντέψω τη βροχή / το τέλος δέθηκε με την αρχή.
Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008 , Σελ.: A56
